MANASTIR LEPAVINA - SRPSKA PRAVOSLAVNA CRKVA

«Sinod je jednoglasno odredio episkopa Ilariona za predsednika Odeljenja crkvenih veza, te će on biti prevačen u Moskvu iz inostranstva», - rekao je novinarima posle sednice predsednik pres-službe Moskovske patrijaršije sveštenik Vladimir Vigiljanski.

Za novog zamenika predsednika OVSC odredjen je sekretar Moskovske patrijaršije za medjupravoslavne odnose protojerej Nikolaj Balašov i za zamenika sekretara za veze crkve i društva sveštenik Georgije Rjabih.

Odnosima Ruske pravoslavne crkve sa evropskim medjunarodnim organizacijama rukovodiće sveštenik Antonije Iljin.

Bivši zamenik predsednika OVSC episkop Jegorevski Marko odredjen je za sekretara Moskovske patrijaršije za inostrane ustanove.

Episkop Ilarion (u svetu Grigorije Valerijevič Alfejev) rodjen je 24.jula 1966. godine u Moskvi.
Od 1973. do 1984. godine učio je u Moskovskoj srednjoj specijalnoj muzičkoj školi u razredu za violinu i kompoziciju.

Sa 15 godina postao je čtec u crkvi Vaskrsenja na Uspenjskom Vražke (grad Moskva). Od 1983. godine bio je ipodjakon kod mitropolita Volokolamskog i Jurjevskog Pitirima (Nečajeva) i radio je kao spoljni saradnik Izdavačkog odeljenja Moskovske patrijaršije.

1984. godine po završetku škole, upisao je kompozitorski fakultet Moskovske državne konzervatorije.
1984-1986. godine služio je u armiji.

U januaru 1987. godine po sopstvenoj želji napustio je studije u Moskovskoj konzervatoriji i postao poslušnik u Vilinskom Sveto-Duhovskom manastiru. 19.juna 1987.godine u crkvi Vilenskog Sveto-Duhovskog manastira postrižen je u monaštvo, a 21. juna je tamo rukopoložen u jerodjakona od strane arhiepiskopa Vilenskog i Litovskog Viktorina.

19. avgusta 1987. godine u Prečistenskoj sabornoj crkvi u Viljnusu rukopoložio ga je u jeromonaha arhiepiskop Ufimski i Sterlitamakski Anatolij (sada arhiepiskop Kerčenski) po blagoslovu arhiepiskopa Vilenskog i Litovskog Viktorina. Od 1988. do 1990. služio je kao nastojatelj crkava u gradu Teljšjaj, selu Kolajnjaj i selu Tituvenaj Vilenske i Litovske eparhije. 1990. godine odredjen je za nastojatelja Blagoveštanske saborne crkve u gradu Kaunas.

1990. godine je u svojstvu izabranog delegata od strane duhovništva Vilenske i Litovske eparhije učestvovao u Pomesnom saboru Ruske pravoslavne crkve, na kojem je izabran patrijarh Moskovski i cele Rusije Aleksej II.
1989. godine je vanredno završio Moskovsku duhovnu seminariju, a 1991. Moskovsku duhovnu akademiju (MDA) sa stepenom kandidata bogoslovlja. 1993. godine je završio postdiplomske studije MDA.

Od 1991. do 1993. godine je predavao gomiletiku, Sveto Pismo Novog Zaveta, dogmatsko bogoslovlje i grčki jezik u MDAiS. Od 1992. do 1993. godine je predavao Novi Zavet u Pravoslavnom Sveto-Tihonovskom bogoslovskom institutu i patrologiju na Ruskom pravoslavnom univerzitetu svetog apostola Jovana Bogoslova.

1993. godine je upućen na stažiranje u Oksfordski univerzitet, gde je pod rukovodstvom episkopa Dioklijskog Kalista radio na doktorskoj disertaciji na temu «Prepodobni Simeon Novi Bogoslov i Pravoslavno Predanje», kombinujući učenje sa služenjem na parohijama Surožske eparhije. 1995. godine je završio Oksfordski univerzitet sa stepenom doktora filozofije.

Od 1995. godine je radio u Odeljenju spoljašnjih crkvenih veza Moskovske Patrijaršije, a od avgusta 1997. godine je ispunjavao dužnosti sekretara za medjuhrišćanske veze.
Od 1995. do 1997. godine je predavao patrologiju u Smolenskoj i Kalužskoj duhovnoj seminariji. 1996. godine je držao kurs lekcija iz dogmatskog bogoslovlja u Sveto-Germanovoj pravoslavnoj duhovnoj seminariji na Aljasci (SAD).

Od januara 1996. godine je bio ćlan klira crkve svete velikomučenice Ekaterine na Vspolje u gradu Moskvi (podvorje pravoslavne crkve u Americi).

Od 1996. do 2004. godine je bio član Sinodalne bogoslovske komisije Ruske pravoslavne crkve. Od 1997. do 1999. godine je držao kurs lekcija iz dogmatskog bogoslovlja u Sveto-Vladimirskoj duhovnoj seminariji u Njujorku (SAD) kao i kurs iz mističkog bogoslovlja Istočne Crkve na bogoslovskom fakultetu Kembridzskog Univerziteta (Velika Britanija).

1999. godine na Sveto-Sergejevom pravoslavnom bogoslovskom institutu u Parizu proglašen je za doktora bogoslovlja. Na Vaskrs 2000. godine u Sveto-Trojičnoj crkvi u Horoševu (grad Moskva) rukopoložen je u čin igumana od strane mitropolita Smolenskog i Kaliningradskog Kirila.
Odlukom Svetog Sinoda od 27.decembra 2001. iguman Ilarion (Alfejev) po rukopoloženju u čin arhimandrita naznačen je za episkopa Kerčenskog, vikara Surožske eparhije.

Na Božić 2002. godine u Smolenskoj sabornoj crkvi rukopoložen je u čin arhimandrita od strane mitropolita Smolenskog i Kaliningradskog Kirila. 14. januara 2002. godine u Moskvi, u Hramu Hrista Spasitelja, rukopoložen je u episkopa. Hirotoniju je izvrš

Odlukom Svetog Sinoda od 17.jula 2002. godine naznačen je za episkopa Podoljskog, vikara Moskovske eparhije, kao i rukovodioca Predstavništva Ruske pravoslavne crkve pri evropskim medjunarodnim organizacijama.

Odlukom Svetog Sinoda od 7.maja 2003. godine odredjen je za episkopa Bečkog i Austrijskog s dodatkom privremenog upravljanja Budimpeštanskom i Madjarskom eparhijom i uz zadržanu dužnost Predstavnika Ruske pravoslavne crkve pri evropskim medjunarodnim organizacijama u Brislu.

Episkop Ilarion je predstavnik Ruske pravoslavne crkve na različitim medjunarodnim i medjuhrišćanskim susretima. Član je izvršnog i centralnog komiteta Svetskog Saveta Crkava (SSC), Prezidijuma bogoslovske komisije VSC «Vera i crkveno ustrojstvo», potom član stalne komisije za medjusobne odnose izmedju pravoslavnih crkava i VSC, kao i stalne komisije za dijalog izmedju pravoslavnih crkava i rimokatoličke crkve, stalne komisije za dijalog izmedju pravoslavnih crkava i svetske alijanse reformatorskih crkava, stalne komisije za dijalog izmedju Ruske pravoslavne crkve i evangelističko-protestantske crkve Finske, kao i član stalne komisije za dijalog izmedju Ruske pravoslavne crkve i evangelističko-protestantske crkve Nemačke.

preuzeto sa http://www.hram-evenkya.ru/fnews2.php?id=4022
prevod sa ruskog Dr Radmila Maksimovic